Historisch herenhuis in Lubersac: Onze Historie

Welkom bij Maison des deux garçons, uw historisch herenhuis in Lubersac waar 280 jaar geschiedenis tot leven komt.

Ontdek de 18e-eeuwse historie van ons historisch herenhuis in Lubersac. Van de link van Madame de Pompadour tot La Maison des Soeurs. Beleef het verhaal! Het verhaal van Maison des Deux Garçons is een reis door de tijd, die veel verder teruggaat dan de meeste officiële archieven doen vermoeden. Wanneer u door de gangen van ons pand loopt, treedt u in de voetsporen van adel, religieuze zusters en generaties aan studenten.

De muren van dit historisch herenhuis in Lubersac ademen de sfeer van de 18e eeuw, gecombineerd met de maatschappelijke transitie van de 19e en 20e eeuw. Vandaag de dag is het een plek waar deze rijke historie en modern comfort in perfecte harmonie samenkomen. Beleef deze rijke historie zelf in een van onze luxe kamers.

De historie van ons historisch herenhuis in Lubersac (1744)

Hoewel veel bronnen het jaar 1850 als startpunt van dit gebouw markeren, verbergt de architectuur een veel ouder geheim. In de granieten boog van wat nu de toegang tot de kapel en de oude bakoven is, staat onmiskenbaar het jaartal 1744 in de sluitsteen gebeiteld. Dit plaatst de fundamenten van ons historisch herenhuis in Lubersac midden in de bloeiperiode van de Franse verlichting, ten tijde van koning Lodewijk XV.

Die steen heeft de initialen E en L voor Etienne LAMOUREUX. De hele naam was Lamoureux de Chaumont en zij hadden de titel heer (signeur) de Montville.

Je ziet ook nog duidelijk het hart, dat diende als waarop de wapens van de familie stonden. na de Franse Revolutie in 1789 zijn die wapens weg gebeiteld, als reactie van de derde stand op de structurele ongelijkheid die er in het Ancien Regime heerste. De eerste stand (de kerk) en de tweede stand (de adel) maakten de dienst uit en betaalden geen belasting. Het volk had daar nogal wat wrok aan overgehouden, vandaar dat heel veel van die wapenschilden kapotgeslagen zijn.

Etienne Lamoureux was ‘subdélégué’, dat wil zeggen vertegenwoordig (de persoon die dus het werk deed) van de lieutenant van de markiezin van Pompadour. Jeanne-Antoinette Poisson, bekend als Madame de Pompadour (1721-1764) was (vanaf 1743) maîtresse van de koning Lodewijk XV.

In de schaduw van de Markiezin de Pompadour

De familie Lamoureux hield zich bezig met de zaken van de markiezin (die nooit in Pompadour was, maar wel aan het hof, in hele chique kringen) en verdiende daar flink geld mee. Zoveel dat ze zelf een voornaam huis konden laten bouwen, het huis waar de huidige bewoners nu wonen

Een verblijf in onze Chambre d’hôtes Corrèze is onlosmakelijk verbonden met de nabijgelegen pracht van het Château de Pompadour. In de periode dat onze oudste gevelsteen werd gelegd (1744), schonk de koning dit kasteel aan zijn beroemde maîtresse, Madame de Pompadour.

De invloed van haar verfijnde smaak en de ‘Art de vivre’ die zij promootte, sijpelde door naar de omliggende dorpen.

De familie Foucauld, die generaties lang verbonden was aan ons pand, deelde in deze culturele en architectonische bloei. Het is deze unieke link met de Franse hofadel die ons huis zijn statige karakter geeft. De hoge ramen, de klassieke natuurstenen gevel en de strategische ligging in het dorp weerspiegelen de status die dit historisch herenhuis in Lubersac destijds genoot.

Van Herenhuis naar Klooster: De komst van de Zusters (1850)

Op een gegeven moment ( jaartal is onbekend ) heeft de familie het huis gegeven aan de vrouwelijke orde van het hart van Maria (le cœur de Marie). Die hebben de kapel ingericht in de jaren 1850 (vandaar de harten in de ramen). In die tijd was Napoleon III aan de macht, en die bevorderde de kerk flink. Maar na zijn val als gevolg van de Frans-Duitse oorlog (1870-1871) kwam de Republiek terug. En de derde Republiek was heel antiklerikaal. Die wilde duidelijk de Staat van de Kerk scheiden, en maakte het de religieuze ordes lastig. Het middel om daar een mouw aan te passen, was om een school te beginnen. En dat hebben de zusters dus gedaan in de jaren 1870. Want als school werden de zusters gedoogd. Die school is er gebleven tot in de jaren 1960 (dus een kleine eeuw). Daarna kwam een lange periode van leegstand en verval. Tot de vorige eigenaar het pand kocht in de jaren 1990 en er dertig jaar lang aan gewerkt heeft om het voor een groot deel te renoveren.

Nog een detail: Madame de Pompadour wordt zo genoemd na 1745, dat is het jaar waarin ze het markizaat krijgt van Lodewijk XV. Maar de familie Lamoureux was al in dienst van de vorige eigenaars van dat domein.

Een pionier in meisjesonderwijs

Onder leiding van de zusters werd ons herenhuis het kloppende hart van het onderwijs in de Corrèze. Wat begon met 45 meisjes, groeide snel uit tot een gerespecteerd instituut.

1855: Opening van het internaat.
1856: Opening extra klas voor 40 leerlingen (deze locatie is niet meer aanwezig in huidige opzet )
1875: Officiële erkenning door de prefect voor de kwaliteit van het onderwijs.

Ecole Notre Dame: Een centrum voor vorming

Naast de religieuze functie kende het perceel een diepe worteling in het onderwijs. Een bijzonder object dat we tijdens de restauratie hebben veiliggesteld, is het originele, verweerde bord van de “ECOLE NOTRE DAME”. Dit bord onthult dat het pand fungeerde als een “Centre Rural de Formation Professionnelle & Ménagère”.

Hier werden de jongens uit de Corrèze opgeleid in agrarische technieken en de meisjes in huishoudelijke kunsten. Het jaartal 1853, waarin de Maristenbroeders een school op het terrein vestigden, markeert het begin van een onderwijstraditie die tot juli 1945 zou voortduren. Hoewel het schoolgebouw, voor de jongens, zelf in 1956 werd gesloopt voor de uitbreiding van de lokale markt, bleef de ziel van deze ‘Ecole Notre Dame’ behouden binnen de muren van ons hoofdgebouw.

De Kapel: Architectuur en Stille Getuigen

In 1871 bouwden de zusters hun eigen kapel in de Rue des Fours-Banaux. Dit gebouw is vandaag de dag een prachtig voorbeeld van landelijke religieuze architectuur uit de 19e eeuw.

Structuur: Een schip van 6 meter breed met een tribune boven de ingang.
Details: Glas-in-loodramen met de symbolen van Jezus en Maria.
De Klokkentoren: De unieke zeshoekige toren droeg een kruis met een horizontale balk in de vorm van een pijl en een gesloten hart (deze hebben we in de huidige opzet teruggevonden en zal bij restauratie weer op zijn originele plaats terugkomen).

De Wetten van de Republiek en het Einde van een Tijdperk

Aan het begin van de 20e eeuw veranderde het politieke klimaat in Frankrijk. De wet Combes (1901-1905) dwong religieuze congregaties tot een keuze. Op 10 juli 1904 legden de zusters in Lubersac hun habijt af. Hoewel ze in burgerkleding verder gingen, verstomde de officiële dienst in de kapel. De zusters bleven, maar de luide klokken zwegen.

EEN NIEUWE TOEKOMST VOOR EEN RIJK VERLEDEN

Vandaag de dag verwelkomen wij u met trots bij Maison des Deux Garçons. Wanneer u bij ons verblijft, logeert u niet simpelweg in een gastenverblijf. U wordt onderdeel van een verhaal dat al sinds 1744 wordt geschreven. Maar onze reis stopt hier niet. Wij geloven dat een historisch herenhuis in Lubersac constant in beweging moet blijven om zijn glans te behouden.

Onze Toekomstvisie: Wij werken met passie aan de verdere voltooiing van dit unieke project. Onze visie voor de nabije toekomst is helder:

Of u nu ontbijt in de schaduw van de eeuwenoude muren of de verstilling ervaart in onze kleine binnentuin. U ziet een monument dat met zorg wordt klaargestoomd voor de volgende honderd jaar. Wij nodigen u uit om getuige te zijn van deze transformatie en onze reis door bij ons te verblijven en uw eigen hoofdstuk toe te voegen aan de rijke historie van deze bijzondere plek in de Corrèze. Benieuwd naar wat er nog meer te doen is? Bekijk onze tips voor de omgeving van Lubersac.

Reserveer uw verblijf en boek een erfgoed overnachting bij Maisons des deux garçons in Frankrijk.

Laden in uitvoering …